De drummer
de witte ruis klapt open in slagroom
net voor de rust verbreedt in ruige ritmes
slingert hij de ratelende vibrato’s
in stukken geluid haperend aan de stilte,
ingebed in zweetdruppels hitte
emoties staccato vibrerend op de melodie
die uitdeint in zacht geritsel
overspoelt de klank de wereld nu hij
driest de ruimte hakt in ritmisch dansen op de daken?
spant hij de boog overweldigend hamerende bruggen leggend
naar de noot die openspat in vuurwerk? zonder zijn stem draait de wereld zot.
Ik werkte altijd standvastig
Maar ‘k noemde het nooit kunst
Ik beheerste mijn depressie
Met Jezus woord en Marx’ tekst
Toch klaar de dovende vonk
Vertel ‘t de jonge Messias
Wat ‘r met het hart gebeurt
Er is ‘n mist van zomerzoenen
Waar ik dubbel parkeerde
Vijandigheid bleek gemeen
Met de vrouwen aan de macht
Het was noppes, ‘t was een gedoe
Maar ‘t liet een lelijk teken
Dus ik kom weer op bezoek om
Wat ‘r met het hart gebeurt
Ik verkocht heilige prullen
Ik was nogal spits gekleed
Had een poesje in de keuken
En een panter in de tuin
In de cel met de begaafden
Was ‘k maat met de bewaker
Dus was ik nooit getuige van
Wat ‘r met het hart gebeurt
‘k Had het moeten zien komen
Zeg maar dat ik de kaart schreef
Alleen haar te zien was kommer
‘t Was van meet af aan veel kwel
We speelden ‘t perfecte koppel
Maar ik hield nooit van mijn deel
Het is niet mooi, ’t is ook niet fijn
Wat ‘r met het hart gebeurt
De eng’len hebben nu een viool
En de duivel bespeelt ‘n harp
Elke ziel is als een witvis
Elke geest is als een haai
Ik opende elk venster
Maar het huis, het huis is zwart
Zeg gerust Oom, hou ‘t simpel om
Wat ‘r met het hart gebeurt
Ik werkte altijd standvastig
Maar ‘k noemde het nooit kunst
Slaven waren er al eerst
Zangers geketend, verbrand
D’ ark van gerechtigheid was krom
De gekwetsten klaar voor ‘n mars
‘k Verloor mijn werk behoedend
Wat ‘r met het hart gebeurt
‘k Studeerde met die schooier
Hij was vies en getekend
Door de klauwen van veel vrouwen
Hij faalde te negeren
Geen fabel hier en geen les
Geen zingende weidespreeuw
Slechts ‘n vieze schooierzegen om
Wat ‘r met het hart gebeurt
Ik werkte altijd standvastig
Maar ‘k noemde het nooit kunst
‘k Kon wel tillen, maar nooit iets zwaars
Verloor haast mijn vakbondskaart
Ik kon overweg met ‘n geweer
Mijn vaders .303
We vochten voor iets finaals
Niet voor ‘t recht akkoord te gaan
‘k Mislukte de prille gloed
Toch klaar de dovende vonk
Vertel ‘t de jonge Messias
Wat ‘r met het hart gebeurt
24 juni 2016
Gedicht uit ‘The Flame’, Leonard Cohen – mijn vertaling
Leonard Cohen kondigde in ‘You want it darker’ zijn eigen nakende dood aan, en toch was het deze morgen schrikken bij het horen van zijn definitieve eindsong. Hij was voor mij als een tweede vader, een hechte vriend, een held, een inspirator, een kunstenaar eerste klas!
Cohens optreden in Brugge was voor mij de ultieme artistieke ervaring. We stonden op een bijna armlengte verwijderd van hem te luisteren naar deze zo wondere man. De tweede keer met zijn live-optreden in Gent was dan ook te afstandelijk, en met een stel kakelende Nederlanders achter ons, blijft dit slechts een stipje in mijn geheugen, een scherm ver verwijderd van mezelf.
Ik herinner me de allereerste keer dat ik Cohen hoorde, in mijn geboortedorp Moen. Ik zie de straat nog voor mij, met luidsprekers waaruit de zware stem van Cohen weergalmde. Vanaf die jeugdige tijd ben ik fan geworden van deze Canadees. Nu ik 67 ben, noem ik mij geen fan maar een trouwe verre vriend die nu rouwt om zijn heengaan.
Door het jarenlang vertalen van zijn gedichten en songs en het beluisteren van al zijn liedjes is de mens Cohen binnengeslopen in mijn ziel. De leefwereld van Cohen is zo rijk aan gedachten en beelden en klanken dat je nederig moet toegeven dat je nog niet aan zijn enkels reikt.
Dirks Blog 