Mijn moeder

Op de oude foto’s zie ik haar in grijze grauwe woorden
Opduiken als in een donkere kamer vol witte kleuren
Ze wrijft me op mijn wangen, ze biedt me eten aan
Alsof ze bedelend om liefde vraagt en me vergeeft

Zij weet het wel hoe ik in haar ogen kijk naar toen
Naar een kind met speelgoed dat opgebaard ligt
In de kelder van angsten en verdriet om krantenknipsels
Waarin de hoofdrol door niemand is beschreven

De doodgezwegen dingen

Weet dat de dingen slapend zen worden

met nergens het ondenkbare zingen

met de lawaaierige dreun van voorbijrijdende auto’s

die zouden moeten slapen in enorme parkeergarages

met bumpers die gloeien van slachtoffers

en verkeersdrempels met het glooiende gras

en de diepgaande sporen van dit kind

dat op een fiets om het leven kwam

met drie regels in de krant

en die duizend andere engeltjes

samengeraapt op gedenkmomenten en vuurwerk

 

dit gezegd zijnde is de burgemeester heel ontstemd

dat zijn stad genoemd wordt in het jaaroverzicht

van de vrt

 

Mijn poëtica

De taal is van mij

ik spreek, ik luister, ik ben de stem

overal sleept het woord over me heen

laat me slapen, drinken, eten en voelen

hoe de aap tot spreken kwam

door de eeuwen door de straten door de pleinen

het wonder van de stem ontwortelt

en nergens is het over, nooit stopt het spreken

nergens slaapt het in de donkere stegen

geen zinvol water trekt de zin in klanken

nooit is de modder zonder mijn hoop op morgen

op het enkelvoudig denken over mezelf

tot de wegen gespreid klinken als verdriet

want

het woord is om te mijden

er is geen onderkomen

is geen klankbord van mijn zwijgen

er is het immer weten dat het in geen geval tot

mijn happy einde komt

Mijn afscheid van GB en The Times….

Chat Started: Tuesday, January 28, 2020, 11:22:46 (+0000)

Chat Origin: TNL-SERVICE

Agent Emily K

( 1s ) Emily K: Hello, you’re chatting with The Times Live Chat Team. How can we help?

( 25s ) Mr Rommens: I’d like to cancel my subscription.

( 1m 37s ) Emily K: Good morning Mr Rommens, I am glad that you have brought this to my attention, I would be happy to look into this for you today. I am sorry to hear that you wish to cancel.

( 1m 45s ) Emily K: So I can locate you on our system and for security, may I take the following information:

Full name:

Email address:

( 2m 3s ) Mr Rommens: d…@…e

( 2m 15s ) Mr Rommens: Dirk Rommens

( 2m 37s ) Emily K: Thank you. May I ask why you wish to cancel today?

( 3m 31s ) Mr Rommens: The end of our friendly relation EU-GB. I’m so disappointed!

( 3m 59s ) Emily K: Thank you, I understand. Whilst I am processing the cancellation, can I ask if there was anything you enjoyed about the subscription?

( 4m 53s ) Mr Rommens: I’ll miss the excellent journalism.

( 5m 24s ) Mr Rommens: But I can’t spend any Euro to a country that dislikes us.

( 6m 19s ) Emily K: I can now confirm that your subscription has been cancelled. Your service will remain until 26/02/20. I can confirm there will be no further payments requested. Is there anything else I can help you with today?

( 7m 15s ) Mr Rommens: Please inform your PM about my cancellation.

( 7m 35s ) Emily K: I will be sure to pass your feedback on.

( 8m 49s ) Mr Rommens: Thanks a lot. For understanding our disappointment.

( 9m 1s ) Emily K: I hope you enjoy the rest of your week Mr Rommens. If you need anything else, please don’t hesitate to contact us at The Times and The Sunday Times as we will be happy to assist further.

( 9m 49s ) Mr Rommens: Have a nice day and bright future without us…

( 11m 23s ) Mr Rommens: As a retired English teacher this has really hurt my feelings for the love off English…

( 12m 10s ) Mr Rommens: of

( 13m 4s ) Emily K: I understand Mr Rommens, I am sorry that you feel this way.

( 14m 17s ) Mr Rommens: It was nice to be able to tell this to someone in the UK. Thanks for listening! Bye…

( 14m 39s ) Emily K: You are most welcome Mr Rommens, goodbye.

De zanger

Hij was een klein, pezig mannetje met een akoestische gitaar. Het publiek kende hem al. Ik ook, want ik had een hele verzameling cd’s en liedjes op mijn iTunes. We waren ongelooflijk enthousiast toen hij op zijn gitaar de eerste noten aanzette, om daar meteen het hele lied over te zingen in zijn typisch nasale stem.  

Hij was gekomen, de zanger! En er was een grote opkomst, dat spreekt… Ik stond helemaal vooraan, op enkele meters van de zanger; maar na een tijdje kwamen twee rijen mensen mij het zicht belemmeren. 

Na zijn optreden mocht ik hem persoonlijk spreken. Hij en ik. Hij zei dat hij nu wel dorst had. Aan de toog was het eventje drummen om dichter te komen. De barman zag ons eerst niet staan, maar toen ik mijn hand omhoog stak, nam hij de bestelling op: twee biertjes! We klonken met onze flesjes. 

Ik vroeg hoe hij het eerste deel van zijn optreden had ervaren. “Bah, not so good. Forgot some lyrics. Shit. Must be old age…” Ik probeerde hem tegen te spreken, maar hij had kennelijk geen zin meer in een gesprek en repte zich naar het geïmproviseerde podium. Ik was hem kwijt. 

 Ik had met Bob Dylan gesproken. Ik had er geen enkel bewijs van, ik had er niet aan gedacht om een selfie te maken. Enkel in mijn herinnering zou ik hem blijven koesteren; net zoals ik Leonard Cohen had leren kennen in een vroegere droom.

Ik werd wakker, nog nagenietend van deze merkwaardige gebeurtenis.

Tot mijn grote verwondering – achteraf dan wel – droomde ik verder over Bob Dylan. Er was een optreden gepland van deze nobelprijswinnaar. Edoch, er kwam slechts een twintigtal mensen opdagen op een verder leeg plein. Wachten op de komst van Dylan. Wachten en wachten. Maar hij kwam niet opdagen.  

Ik werd weer wakker. Wat een ontgoocheling… Maar ik troostte me met de gedachte dat ik hem de vorige keer wél gezien en gesproken had; daar moet ik het dus voor de rest van mijn leven mee doen. En met de muziek van mijn iTunescollectie.

Ik zal nooit meer op dezelfde manier luisteren. Ik heb hem persoonlijk gesproken. Zoiets vergeet je niet. Wellicht zal ik het als een echte gebeurtenis beschouwen als mijn geheugen steken laat vallen. Dan vul ik mijn verleden zelf wel aan met dromen en illusies…

Hommage Sabine Rommens

Sabine trekt ingebeelde lijnen
op een netvlies van papier;

de ogen in zichzelf gekeerd
met kleuren van zachte adel

en het penseel krast diepe wonden
in de perfecte droom

van tinten en onbestaande vormen;

slapeloze nachten van verlangen
naar een verre reis naar morgen
waar niemand van terugkomt

alleen geschonden foto’s,
een zwart-wit tekening van onvermogen.

Sabine verleert het wenen uit zelfbeklag
en zoekt zorgend haar eigen weg.

Dirk Rommens 1982 en 2019