Kind in de kosmos

Kind, groot te worden:
achteloosheid kruipt over je frêle huid
met de poten van de macht :
sluipwesp nestelt in woorden,
toch hopend op de klank van waarheid,
de tastende voelhorens.

vaders en moeders: geen spiegelbeeld,
slechts verstomming om de toekomst
waarin laserstralen
boodschappen kerven in oud papier,
wat is de woede? wat is de vreugde?
wat is het kind in de kosmos?

de mond van de dwerg :
vertwijfeld zwijgt de taal van het spel:
huil niet, klinisch dodend
de computerschermen,
speeksel droogt uit op
tafels van geldspuwende mannen.

maar ondanks de 1eugens,
het hypocriete eerbetoon
aan de vergrotende trap,
het meesterschap te heersen,
toch te staren
in de nacht, naar de sterren,
naar de vrijheid:
het totalitaire verdriet.

Dirk Rommens