Mijn vader

Vader wandelde niet, hij schreed
Door het landschap – legde zijn spade niet weg
Als de voren spoorden naar de bonen en de landweg

Hij kuiste zijn geroeste kortewagen weg  in het kot
Maar oefende zijn ogen door wijdbeens de horizon
Te aanschouwen en hoestte zijn longen uit in groene sint-michels

En de kleinkinderen veroverden zijn serre op rovers
Tot hij met woeste knuisten wilde vechten uit lijfsbehoud
Om de gillende wortels te redden uit hun kinderhanden

Over de glooiiende velden met rapen en rode kolen
Zag hij zijn kinderjaren verdwijnen in dikke zakken 
Verse pret* en blinkende eerste petatten uitpuilend in barstende aarde

*porei

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s