De tuin

Door het venster zie ik ons lopen
in de tuin, mijn broer en ik.
de wereld van onze kinderjaren;
in het spiegelbeeld kijkt moeder
me tegemoet. Ze wenkt.
Haar stem ademt onhoorbaar
op het vensterglas. In haar ver gezicht
herken ik een glimlach.
In haar ziekbed
zie ik haar zoekende ogen.
Mijn kind van bijna vijftig.
Ze tast en voelt mijn handen.
Je bent zo groot geworden.
Waar is je broer?
Hij zorgt toch goed voor jou?
Ze ziet ons spelen in de tuin.
Ik zie ons samen vlinders vangen.
Haar gezicht trekt wit:
Waarom liet je je grote broer
achter in de tuin?

Het weten

Dan zal ik ze zeggen
Niets vergeet ik van je bestaan.
Alsof ik dertig jaar geleden dacht dat een kind
Na zoveel jaren een volwassen vrouw zou zijn.
Met twee meisje die een moeder leren
Hoe ze bij opa en oma hun geboorte beleven.

Op twee benen

Na de vorige periode die ik bewust onbeschreven liet, wegens wellicht zeurderig gelamenteer, sta ik weer op twee benen. Ik loop nog wel met een zwikje, maar mijn kinesiste ziet mijn toekomst positief tegemoet. Als ik mijn strek-, rek- en evenwichtsoefeningen blijf combineren met het getrap op mijn hometrainer, die ik wegens het prachtige weer buiten parkeerde, kom ik er als een nieuw geboren man wel uit. Ik hoop dan ook dat ik in de kortste keren de ladder kan opvliegen om mijn werkzaamheden eindelijk verder te zetten. Maar ik vermoed dat mijn vrouw mij streng zal terechtwijzen en me zal verbannen naar lichtere karweien, zoals de vaat ledigen en de aardappels schillen. 

Toch heb ik mijn les geleerd: een ongeluk zit in een klein hoekje, precies daar waar ik onzacht tegen de garagevloer terechtkwam. Die hoek zal ik vermijden, eventueel blauw-blauw laten, alhoewel ik witte verf zal gebruiken. Daar kijk ik natuurlijk al maanden naar uit, want een mens wil wel eens veranderen van spijs en drank. Ook de vloer wil ik een beurt geven, want de vorige verf was blijkbaar niet opgewassen tegen de banden van onze auto, nochtans geen 4×4. Mits de nodige voorbehandeling met azijn en schuurpapier moet het me lukken. Ik zal me in ieder geval veiliger voelen, ook al zal dit werk veel vergen van mijn rug en benen… 

Een 65’er moet in beweging blijven, zo leren ons talrijke onderzoeken, en wegens de voorbije rolstoelperiode bleef deze activiteit beperkt. Daar moet ik dus een inhaalbeweging voor doen, te meer dat ook het soortelijk gewicht van het zitvlees is toegenomen. We gaan dus voor een gezondheidskuur, nu het nog kan, in de hoop dat we met al die besparingen niet van de honger zullen vermageren… Bovendien zal de komende koude winter ons geen windeieren leggen, als de verwarming het laat afweten: we zullen weer de gezellige sfeer beleven van kaarslicht en haardvuur. En daar hoort uiteraard een goed glas wijn of Duvel bij.

Op één been

Aftellen. Pas zeven dagen voorbij. Nog vijf weken te gaan. Op één been.
De voorbije jaren doe-het-zelver zonder grote ongelukken. Aan de pensioengerechtigde leeftijd – 65 jaar – meteen maar een professionele voetballerskwetsuur opgelopen om U tegen te zeggen. De achillespees gescheurd.
De ladder onder mij heen geschoven, voet tussen de sport en de vloer gezwikt, de hiel eerst gevoelloos alsof hij afgerukt werd, daarna helse pijn. Verdomme, dat moest mij overkomen, terwijl ik zo goed bezig was: de bovenste steenlagen van de garage moesten nog gevoegd worden vooraleer ik de schilderwerken kon aanvangen. Al drie muren gevoegd, maar in die hoek was het een heikel geklooi, want de elektriciteitskast belette me om de ladder tegen de muur te zetten. In twee seconden was het gebeurd. Een geluk bij een ongeluk, want mijn andere voet kon hetzelfde lot zijn ondergegaan. Dan zat ik in een rolstoel. Nu loop ik op krukken, en verplaats ik me op mijn bureaustoel, kwestie van de okselspieren te sparen.
Maar die rechterkant is al gekneusd, sinds ik een trapje af, struikelde. En nog verder uitgerokken, toen ik gehurkt de trap op klauterde en achteraan bleef haperen aan mijn riem.
wordt vervolgd

20140611-142206-51726787.jpg

Boomplantdag zonder bomen…

In de ‘Lokale Burgerkrant‘, een uitgave van Open Vld-Kuurne, lazen we een artikel dat ons enkel kan verontrusten. Er staat immers letterlijk: “Wij zullen vandaag geen bomen aanplanten, want we hebben hiervoor in Kuurne geen plaats”. Einde citaat van een aangehaald maar niet genoemd bestuurslid van de CD&V/N-VA/Sp.a.Groen-meerderheid.

Uiteraard niet, want de verkavelingen brengen meer zaad in het zakje, natuurlijk! Overal komt beton! Daar is er wél plaats voor! Met Groen in het bestuur is het volop milieubewustzijn ten top!

Om van te janken.

boomplantdag2014

Bomen kappen – vervolg

Afbeelding

 

Zie ze staan glunderen! Dit is de smile van het nieuwe milieubeleid in Kuurne!
De bomen zijn de schuld van zowat alles! Bomen verliezen bladeren, ze nemen het licht af, ze duwen de tegels omhoog, ze zorgen voor onveiligheid, ze staan aan de kant van de weg en daar botsen auto’s tegen, enz.

Dus: weg met die handel!

Is er dan niemand, geen enkele individu die daar tegen in opstand komt? Volwassen bomen moeten eraan geloven…

In plaats van zo uitdagend op de foto te poseren, zouden die heren beter in hun kelder kruipen van pure schaamte!